گالریها و موزهها میتوانند فضای سرد و نامناسبی داشته باشند؛ هوای بیحرکت، جریانهای هوایی، همگی میتوانند باعث آسیب به اشیاء درون آنها شوند. حرارت ناشی از جریان هوا، تنها باعث تحریک گرد و غبار میشود؛ این نوسانات دمایی نیز دلیلی است که تیمهای حفاظت از آثار هنری را در حالت هشیاری نگه میدارد.
گرمای مادون قرمز راهحل مناسبی است.
چه چیزهایی واقعاً اهمیت دارند؟ بخاریهای مادون قرمز، که در واقع بخاریهای الکتریکی هستند، گرما را به شکل مشابه خورشید منتقل میکنند؛ یعنی به صورت مستقیم، بدون حرکت هوا. در عمل، لولههای کوارتز یا الیاف کربنی، امواج مادون قرمز کوتاه تا متوسط را ساطع میکنند؛ این امواج فوراً افراد، کفها و ویترینها را گرم میکنند، در حالی که دمای هوای اطراف ثابت میماند.
اگر از بازتابندههای کمنور و ترموستاتی استفاده کنید که دما را در محدوده ±۱ درجه سانتیگراد نگه دارد، میتوانید فضایی راحتی داشته باشید، بدون ایجاد نقاط داغ. در فضاهایی که آثار هنری در آنها نگهداری میشوند، باید به کنترل دمای سطح، شدت تابش و عدم وجود محصولات جانبی احتراق توجه کنید.
چرا این روش در این فضاها مؤثر است؟ موزهها به گرمایی نیاز دارند که به آثار هنری آسیب نرساند. بخاریهای مادون قرمز، اشیاء و بازدیدکنندگان را مستقیماً گرم میکنند؛ بنابراین میتوانید دمای محیط را پایینتر و ثابتتر نگه دارید. این روش، خطراتی مانند ترک خوردن اشیاء، جدا شدن لایههای آنها یا رشد میکروبها را کاهش میدهد.
عدم وجود فن، به معنای کمتر شدن حرکت هوا و در نتیجه کمتر شدن گرد و غبار است؛ همچنین کنترل رطوبت نیز آسانتر میشود. فضا بهتر و تمیزتر به نظر میرسد، و کارکنان و بازدیدکنندگان نیز در شرایط راحتی قرار میگیرند، در حالی که اشیاء حساس نیز در امان میمانند.
نکات عملی که نباید نادیده گرفته شوند: بخاریهای مادون قرمز نیاز به خط دید مستقیم دارند؛ اگر قصد نصب آنها روی سقف را دارید، باید موقعیت آنها را به گونهای انتخاب کنید که نور بر روی شیشهها و قابهای بازتابنده تأثیر نگذارد. نصب این بخاریها نیاز به مدارهای ویژه دارد؛ همچنین، بسته به قوانین محلی، نیاز به سیمکشی حرفهای خواهد بود.
بخاریهای مادون قرمز، هوا را گرم نمیکنند؛ بنابراین فضاهایی که جریان هوای زیادی دارند، نیاز به کنترل اضافی دارند. باید فاصله بین بخاریها را مناسب در نظر گرفت، و مطمئن شد که رتبه IP بخاریها با شرایط محیطی سازگار باشد.